Aleksander Szniolis – życie i osiągnięcia
Aleksander Bronisław Szniolis, urodzony 13 września 1891 roku w Wilnie, był wybitnym polskim inżynierem sanitarnym oraz profesorem Politechniki Wrocławskiej. Jego życie i praca miały znaczący wpływ na rozwój inżynierii sanitarnej w Polsce. Po zakończeniu kariery akademickiej i zawodowej Szniolis pozostawił po sobie nie tylko liczne publikacje naukowe, ale także grono wykształconych specjalistów, którzy kontynuowali jego dzieło. Zmarł 6 maja 1963 roku we Wrocławiu i został pochowany na cmentarzu Św. Wawrzyńca.
Wczesne lata i edukacja
Szniolis rozpoczął naukę w szkole średniej w Wilnie, gdzie ukończył edukację w 1911 roku. Jego pasja do techniki skłoniła go do podjęcia studiów na Instytucie Politechnicznym w Petersburgu, gdzie uzyskał dyplom inżyniera I stopnia w 1917 roku. W początkowym okresie swojej kariery zawodowej pracował w dziedzinie kolejnictwa, m.in. jako naczelnik Działu Wodnego w DOKP w Wilnie.
Praca w inżynierii sanitarnej
W 1924 roku Aleksander Szniolis rozpoczął pracę w dziedzinie inżynierii sanitarnej, a jego pierwszym stanowiskiem było zatrudnienie w Państwowym Zakładzie Higieny. Jego ambicje i zapał do nauki doprowadziły go do Stanów Zjednoczonych, gdzie jako stypendysta Funduszu Rockefellera studiował w Harvard University – Graduate School of Engineering w latach 1924-1926. Po powrocie do Polski zainicjował pionierskie działania na polu inżynierii sanitarnej.
Organizacja Oddziału Inżynierii Sanitarnej
Po powrocie z USA Szniolis odegrał kluczową rolę w organizacji Oddziału Inżynierii Sanitarnej w Państwowej Szkole Higieny, która została powołana do życia w 1922 roku przy Państwowym Zakładzie Higieny. Pełnił funkcję kierownika tego oddziału od 1936 do 1944 roku, co pozwoliło mu na rozwijanie wiedzy i umiejętności przyszłych specjalistów oraz na szerzenie świadomości o zagadnieniach związanych z inżynierią sanitarną.
Wyzwania czasów wojennych
Okres II wojny światowej przyniósł wiele wyzwań dla Aleksandra Szniolisa. Po Powstaniu Warszawskim w 1944 roku został wywieziony do obozu pracy we Wrocławiu. Mimo trudnych warunków, po wyzwoleniu miasta z rąk niemieckich w 1945 roku, Szniolis zaangażował się w organizację filii Państwowego Zakładu Higieny we Wrocławiu, którą kierował do 1950 roku.
Utworzenie Wydziału Inżynierii Sanitarnej
W latach 1950-1951 Aleksander Szniolis zorganizował Wydział Inżynierii Sanitarnej na Politechnice Wrocławskiej, gdzie pełnił funkcję pierwszego dziekana oraz kierownika Katedry Technologii Wody i Ścieków. Ta instytucja stała się ważnym ośrodkiem kształcenia przyszłych specjalistów w dziedzinie inżynierii sanitarnej, a działania Szniolisa przyczyniły się do rozwoju tej branży na Dolnym Śląsku.
Dorobek naukowy i publikacje
Aleksander Szniolis pozostawił po sobie bogaty dorobek naukowy, składający się z ponad 60 prac badawczych oraz publikacji dotyczących podstawowych zagadnień z zakresu inżynierii sanitarnej. Jego prace obejmowały różnorodne tematy, takie jak ochrona studni przed zanieczyszczeniami czy właściwości bakteriobójcze srebra w wodzie. Publikacje te miały istotne znaczenie dla rozwoju nauki oraz praktyki związanej z inżynierią sanitarną.
Współpraca międzynarodowa
Szniolis współpracował również z zagranicznymi ośrodkami badawczymi, co wzbogaciło polski wkład w międzynarodowe badania nad jakością wody oraz jej ochroną przed zanieczyszczeniami. Przykładem jest artykuł opublikowany razem z J. Justem na temat właściwości bakteriobójczych srebra, który ukazał się w „Journal of American Water Works Association” w 1936 roku.
Wpływ na przyszłe pokolenia
Profesjonalna kariera Aleksandra Szniolisa nie ograniczała się jedynie do pracy naukowej; był również mentorem dla wielu młodych technologów oraz inżynierów. Wykształcił ponad 80 specjalistów zajmujących się wodą i ściekami, a wielu z nich kontynuowało jego dzieło jako samodzielni naukowcy oraz wykładowcy uniwersyteccy. Jego działalność miała długofalowy wpływ na kształtowanie kadry inżynieryjnej oraz rozwój infrastruktury sanitarno-epidemiologicznej w Polsce.
Działalność organizacyjna
Aleksander Szniolis był również aktywnym uczestnikiem życia zawodowego i społecznego. Był współorganizatorem Oddziału Dolnośląskiego Polskiego Zrzeszenia Gazowników, Wodociągowców i Techników Sanitarnych (PZGWTS), a także członkiem Komitetu Redakcyjnego czasopisma „Gaz, Woda i Technika Sanitarna”. Jego zaangażowanie przyczyniło się do integracji środowiska inżynieryjnego oraz wymiany doświadczeń między specjalistami.
Odznaczenia i upamiętnienie
Aleksander Szniolis za swoje liczne zasługi naukowe i organizacyjne został uhonorowany wieloma odznaczeniami, takimi jak Złoty Krzyż Zasługi oraz Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski. Jego osiągnięcia zostały
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).