Wstęp
W miastach o dużej gęstości zaludnienia, takich jak Tokio, transport kolejowy odgrywa kluczową rolę w codziennym życiu mieszkańców. W obliczu ogromnych tłumów pasażerów, które zapełniają pociągi w godzinach szczytu, pojawiła się potrzeba wprowadzenia specjalnych pracowników, którzy pomogą w organizacji ruchu. Taką rolę pełnią oshiya, czyli upychacze, których zadaniem jest zapewnienie, aby wszyscy pasażerowie mogli bezpiecznie wsiąść do pociągów. W niniejszym artykule przyjrzymy się historii, obowiązkom oraz kontrowersjom związanym z tym unikalnym zawodem w Japonii.
Historia oshiya
Pojęcie oshiya zostało wprowadzone po raz pierwszy w 1955 roku na tokijskim dworcu Shinjuku, który jest jednym z najbardziej ruchliwych miejsc na świecie. Początkowo nazywani byli „pracownikami ds. porządkowania pasażerów”, ich rola polegała głównie na pomocy przy organizacji tłumów. W początku ich zadania wykonywali głównie studenci zarabiający dodatkowe pieniądze, jednak z biegiem lat zawód ten stał się bardziej profesjonalny i obecnie zatrudniani są również pracownicy etatowi.
W miarę jak Tokio rosło w siłę jako metropolia, a liczba użytkowników transportu publicznego wzrastała, zapotrzebowanie na oshiya stało się jeszcze większe. Dziś pracują oni na wielu stacjach w aglomeracji tokijskiej, a ich obecność jest nieodłącznym elementem codziennego funkcjonowania systemu kolejowego.
Obowiązki oshiya
Oshiya są odpowiedzialni za zapewnienie płynności ruchu pasażerskiego podczas godzin szczytu. Ich głównym zadaniem jest upychanie pasażerów do pociągów, tak aby maksymalnie wykorzystać dostępną przestrzeń. Pracują na stacjach, gdzie pociągi są wypełnione w ponad 120%, co sprawia, że ich praca jest niezwykle wymagająca i stresująca.
Gdy drzwi pociągu się zamykają, oshiya muszą upewnić się, że nikt ani nic nie utknęło w drzwiach. W tym celu często używają różnorodnych gestów oraz sygnałów ręcznych, aby komunikować się z innymi pracownikami stacji oraz samymi pasażerami. Po zakończeniu swojej pracy sygnalizują ręką lub przy użyciu czerwonej chorągiewki lub lampy, że pociąg może bezpiecznie odjechać.
Ich praca nie kończy się jednak tylko na upychaniu ludzi – często pomagają również przy organizowaniu kolejek i udzielają wskazówek pasażerom. Używają zestawu charakterystycznych gestów zawodowych przy każdym wjeździe i wyjeździe pociągów na peron, co pozwala na sprawniejsze zarządzanie sytuacją.
Wygląd i mundur oshiya
Oshiya noszą specjalnie zaprojektowane mundury, które mają nie tylko estetyczny wymiar, ale również praktyczny. Mundur składa się zazwyczaj z eleganckiej koszuli oraz spodni lub spódnicy w ciemnym kolorze. Dodatkowo noszą czapki oraz białe rękawiczki, które symbolizują czystość i profesjonalizm.
Wygląd oshiya ma na celu nie tylko ułatwienie identyfikacji tych pracowników przez pasażerów, ale także budowanie zaufania i poczucia bezpieczeństwa. Ich schludny wygląd odzwierciedla również wysoki standard usług świadczonych przez japoński system transportu publicznego.
Kwestie etyczne i kontrowersje
Mimo że rola oshiya jest niezwykle istotna dla funkcjonowania transportu publicznego w Tokio, ich obecność wiąże się również z pewnymi kontrowersjami. W godzinach szczytu tłok jest tak ogromny, że kobiety narażone są na nieetyczne zachowania ze strony mężczyzn. Dlatego też niektóre japońskie linie kolejowe wprowadziły wagony przeznaczone wyłącznie dla kobiet.
Decyzja ta spotkała się z różnymi reakcjami społecznymi; część osób uważa ją za pozytywny krok ku większej ochronie kobiet, inni zaś postrzegają to jako formę segregacji. Problematyka ta dotyczy również szerszego kontekstu społecznego i kulturowego Japonii oraz jej podejścia do równości płci.
Zakończenie
Oshiya to niezwykle interesujący fenomen związany z japońskim systemem transportu publicznego. Ich praca jest nie tylko fizycznie wymagająca, ale także wymaga umiejętności szybkiego podejmowania decyzji oraz dobrej komunikacji z pasażerami i innymi pracownikami stacji. W obliczu ciągle rosnącej liczby użytkowników transportu kolejowego w Tokio rola oshiya staje się coraz ważniejsza.
Z jednej strony ich obecność zapewnia bezpieczeństwo i komfort podróży dla milionów pasażerów każdego dnia, z drugiej zaś rodzi pytania dotyczące etyki oraz równouprawnienia. Kwestia oshee wpisuje się w szerszy kontekst społeczny Japonii i stanowi przykład tego, jak innowacyjne rozwiązania mogą być stosowane w odpowiedzi na wyzwania współczesnych miast.
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).