Fairey Barracuda – wprowadzenie
Fairey Barracuda to brytyjski samolot torpedowy oraz bombowy, który został zaprojektowany i zbudowany przez Fairey Aviation Company Limited w 1940 roku. W odpowiedzi na potrzeby Royal Air Force (RAF) w drugiej połowie lat trzydziestych, rozpoczęto prace nad nowoczesnym samolotem, który miał zastąpić dotychczas używany Fairey Swordfish. Samolot ten stał się istotnym elementem brytyjskiego lotnictwa pokładowego podczas II wojny światowej, uczestnicząc w wielu kluczowych operacjach wojskowych i misjach bojowych. W artykule tym przyjrzymy się historii samolotu, jego konstrukcji oraz zastosowaniu w lotnictwie.
Historia rozwoju samolotu
W drugiej połowie lat trzydziestych XX wieku dowództwo RAF ogłosiło konkurs na budowę nowoczesnego samolotu torpedowego i bombowego dla lotnictwa floty. W październiku 1937 roku ministerstwo lotnictwa ogłosiło warunki techniczne, które nowy samolot musiał spełniać. Oczekiwano, że będzie to maszyna zdolna do działania w każdych warunkach atmosferycznych, co stanowiło wyzwanie dla projektantów.
Na projekt samolotu podjęły się dwie wytwórnie: Supermarine oraz Fairey. Supermarine opracowała projekt oznaczony jako Typ 322, natomiast Fairey przygotowała swój model oznaczony jako Typ 100. Prace nad prototypami postępowały szybko i do końca 1938 roku zbudowano makiety obu samolotów. Po przeprowadzeniu serii badań ministerstwo lotnictwa wyraziło zgodę na budowę dwóch prototypów porównawczych.
W sierpniu 1939 roku Fairey otrzymała zamówienie na produkcję seryjną 250 samolotów, które zostały oznaczone jako Fairey Barracuda. Ostatecznie zdecydowano się na zastosowanie silnika rzędowego 12-cylindrowego Rolls-Royce Merlin 30 o mocy 1260 KM. Prototyp oblatano 7 grudnia 1940 roku, a jego wyniki były obiecujące – osiągnięto prędkość 430 km/h oraz przeprowadzono testy zrzutu torped i bombardowania z lotu nurkowego.
Produkcja i wersje Fairey Barracuda
Po udanych próbach prototypu przystąpiono do produkcji seryjnej samolotów. Pierwszy lot maszyny seryjnej odbył się 18 maja 1942 roku, a wkrótce po tym rozpoczęto produkcję kolejnych wersji samolotu. Warto zwrócić uwagę na różnorodność wariantów, które powstały w wyniku modernizacji i dostosowywania maszyny do zmieniających się potrzeb wojskowych.
W 1943 roku rozpoczęto produkcję wersji Fairey Barracuda Mk II, która była napędzana mocniejszym silnikiem Rolls-Royce Merlin 32. W tej wersji zbudowano aż 1688 egzemplarzy. Kolejnym krokiem była produkcja wersji Mk III, przystosowanej do wykrywania okrętów podwodnych dzięki zastosowaniu radaru ASV Mk X.
W listopadzie 1944 roku oblatano nową wersję oznaczoną jako Fairey Barracuda Mk V, która była napędzana silnikiem Rolls-Royce Griffon 37 o mocy 2020 KM. Mimo że ta wersja nie była używana podczas wojny, pokazuje rozwój technologiczny i dążenie do dalszej poprawy osiągów maszyny.
Łącznie w latach 1940-1945 zbudowano około 2602 samoloty wszystkich wersji, w tym również produkowane w innych wytwórniach takich jak Blackburn Aircraft czy Boulton Paul.
Zastosowanie bojowe
Pierwszy lot bojowy samolotu Fairey Barracuda Mk I odbył się 10 stycznia 1943 roku. Już wkrótce maszyny te zaczęły być wykorzystywane przez dywizjony lotnictwa floty. W szczególności dywizjon 827 oraz dywizjon 810 miały zaszczyt obsługiwać te samoloty na pokładzie lotniskowca HMS „Illustrious”. W trakcie operacji we wrześniu 1943 roku jednostki te lądowały na Salerno we Włoszech.
Jednym z najbardziej znaczących momentów z udziałem Fairey Barracuda miała miejsce 3 kwietnia 1944 roku, kiedy to grupy 42 samolotów zaatakowały niemiecki pancernik „Tirpitz” znajdujący się w Kaafjordzie w Norwegii. Samoloty te odegrały również kluczową rolę w zwalczaniu niemieckich okrętów podwodnych na Morzu Północnym oraz Atlantyku.
Dodatkowo podczas działań na Pacyfiku maszyny uczestniczyły w atakach na japońskie okręty oraz bombardowaniu japońskich pozycji na Sumatrze. Po zakończeniu działań wojennych od 1946 roku wykorzystywano je także jako maszyny treningowe dla przyszłych pilotów.
Konstrukcja i charakterystyka
Samolot Fairey Barracuda Mk II był trzymiejscowym górnopłatowym samolotem torpedowym i bombowym o konstrukcji całkowicie metalowej. Jego klasyczne podwozie było chowane w locie, co wpływało pozytywnie na aerodynamikę maszyny. Napędzany był jednym silnikiem rzędowym o mocy dostosowanej do jego roli bojowej.
Uzbrojenie samolotu obejmowało dwa karabiny maszynowe Vickers K kal. 7,7 mm oraz możliwość przenoszenia jednej torpedy kal. 457 mm lub do ośmiu bomb o masie do 800 kg. Dodatkowo niektóre wersje wyposażone były w radar typu ASV Mk IIN, co znacznie zwiększało ich możliwości operacyjne.
Zakończenie
Fairey Barracuda to przykład innowacyjnego podejścia do konstrukcji samolotów torpedowych i bombowych okresu II wojny światowej. Jego historia pokazuje dążenie do doskonałości oraz potrzeby dostosowania sprzętu wojskowego do zmieniających się warunków bitewnych. Dzięki różnorodności wersji i zastosowań, Barr
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).